تمارض در کودکان

تمارض

تمارض در کودکان

تمارض چیست؟

تمارض یا بیمارنمائی یک اختلال شخصیتی است.
در علم روانشناسی از تمارض به نام اختلال ساختگی یاد می شود.

روانشناسان کودکانی را که تمارض می کنند به عنوان کودکان سخت یا کودکان ناسازگار معرفی می کنند.

تمارض از ۵-۶ سالگی ممکن است در کودکان آغاز شود; به این صورت که صبح برای رفتن به مدرسه خود را به بیماری می زنند و وانمود می کنند که دل درد، سردرد، گلو درد و … دارند.

ناسازگاری به این معنی که کودک نمی تواند یا نمی خواهد خود را با شرایط وفق دهد.

دلیل این رفتار ممکن است مشکلی باشد که کودک در درس خاصی دارد; یا رابطه اش با دبیر مربوطه خوب نباشد و یا با یکی از هم کلاسی هایش در گیری دارد و توان کنار آمدن با شرایط را ندارد.

تمارض دو نوع است :

۱- کودک یا نوجوان به دنبال کسب منفعتی است اعم از مادی یا عاطفی

مثلاً کودک به علت اینکه تکالیف مدرسه اش را انجام نداده و یا مایل است بیشتر استراحت کند،; خود را به بیماری زده و از رفتن به مدرسه یا انجام کاری امتناع می کند.

۲- کودک در پی دریافت منفعتی نمی باشد،

و با اینکه تمایل دارد به مدرسه برود یا کاری را انجام دهد،; اما به علائمی از بیماری دچار می شود که علت جسمی خاصی ندارند.

مثلاً دچار حالت تهوع یا سردرد می شود، در حالی که هیچ علت عضوی در معاینات پزشکی کودک مشاهده و پیدا نمی شود.

تمارض

تشخیص انواع تمارض

کودکی که خود را به تمارض منفعتی ( نوع اول ) می زند به محض رسیدن به هدف مورد نظر، دیگر علائم بیماری را بروز نمی دهد.

اما کودکی که بدون وجود بیماری جسمی، به علائم بیماری دچار می شود این کار را ارادی انجام نمی دهد.

مثلاً اگر از فرد خاصی می ترسد، هر زمان که قرار باشد با او روبرو شود دچار علائم بیماری می شود; و هر وقت که از وی دور باشد، مشکلی ندارد.

شیوه برخورد با این اختلال

۱ – قانون گذاری

قانون گذاری در خانواده و پایبندی به قوانین خانه امری مقطعی نیست; و همیشه و از سوی همه اعضای خانواده باید رعایت شود.

بهتر است قوانین مدرسه رفتن هم به روشنی برای کودکان تعریف شود.
با رعایت قوانین، کودکان نظم و انضباط را یاد می گیرند; و به موقع نسبت به انجام تکالیف و ساعت خواب و دیگر قوانین، اقدام کرده تا نیازی به تمارض کردن پیدا نکنند.
والدین همیشه الگوی فرزندان هستند، چه در رعایت قوانین و چه در نقش های تربیتی.

[callout bg=”#afd693″ color=”#000000″ bt_content=”می خوانم” bt_pos=”right” bt_style=”undefined” bt_link=”http://tabikaran.com/baby-regulations/”]می خواهید مقاله “تعیین قوانین و مقررات برای فرزندان” را مطالعه فرمایید[/callout]

۲ – مهارت حل مسئله

تمامی مشکلات رفتاری کودکان باید ریشه یابی شوند.

پس از ریشه یابی علت رفتار های کودکان باید راههای حل آنها را شناسایی کرده

و از آن میان بهترین و مناسب ترین با شرایط کودک را برگزید.

بهتر است در این فرایند خود کودکان هم نقش داشته باشند.

با کودک راجع به مشکلش با زبان ساده صحبت کرده و راههای برطرف کردن آن را با بیانی کوتاه و روشن، عنوان کرد.

حمایت پدر و مادر در همه مراحل ریشه یابی تا درمان، لازم و ضروری است.

اگر والدین چنین مهارتی را نداشته باشند و در مواجهه با مشکلات، دچار آشفتگی های روحی و رفتاری می شوند،

فرزندان آنها نیز از همین الگو استفاده کرده و بجای حل مسائل خود، ترجیح می دهند صورت مسئله را پاک کنند.

تمارض

۳ – سرزنش کردن ممنوع

هنگام نشان دادن این رفتار از سوی کودکان و نوجوانان، بجای سرزنش و سرکوب آنها باید از جریمه های عدم رعایت قوانین بهره جست.

تحقیر و سرزنش کردن تنها ناسازگاری های آنان را تشدید می کند.

۴ – برچسب نزدن

در برخورد با کودکانی که تمارض را برای رسیدن به اهدافشان انتخاب می کنند،; باید با احتیاط رفتار کرد و از زدن برچسب خودداری نمود.

استفاده از کلماتی همچون دروغگو، ترسو، تنبل و … آسیب ها و تأثیرات بلند مدتی در شخصیت کودکان خواهد داشت.

۵ – ابراز عشق

اگر فرزندان محبت و توجه کافی را از والدین خود دریافت کنند، دلیلی برای این اختلال باقی نمی ماند.

والدین باید در هر شرایطی عشق و علاقه خود را به فرزندانشان نشان دهند.

از هر فرصتی برای محبت و به ویژه حسن جوئی از آنان، استفاده کرده و حتی خود، این فرصت ها را ایجاد نمایند.

با تشویق های به جا و متناسب زمینه تقویت اعتماد به نفس کودک را فراهم کرده و فضای حمایتی و اطمینان بخشی را در خانه جاری سازند.

علت تمارض چیست؟

تمام عللی که برای این رفتار کودکان یعنی تمارض کردن، در نظر گرفته می شود به یک کلمه ختم می شود; و آن هم توجه طلبی کودکان است، توجه عاطفی و محبت.

کودکی که برای جلب محبت و توجه والدین خود دست به تمارض می زند، نباید نادیده گرفته شود،

بلکه باید به دقت ریشه یابی شده و برطرف گردد.

خوشبختانه این اختلال حتی اگر به ارث و ژنتیک هم مربوط باشد، قابل درمان است.

اگر چه تربیت و آموزش این کودکان سخت تر است و فشار زیادی را به والدین تحمیل می کند،

اما آنان نیز می توانند موفقیت های زیادی را در همه مراحل رشد و در بزرگسالی، تجربه کنند.

والدین باید با هوشیاری و شناخت این نوع رفتار ها در فرزندان، اقدام مناسب و ارتباط مؤثرتری با فرزندان خود برقرار کنند تا این اختلال به شخصیت کودک تبدیل نشود.

لطفا در صورت مفید بودن این کلیپ جهت استفاده ی دوستان و کمک به ما و دیگران مطلب را با کلیک روی آیکون های اجتماعی به اشتراک بگذارید.

 

گردآوری : مریم ایراندوست

گروه آموزشی پژوهشی تا بیکران

منبع
www.seemorgh.com