بررسی تأثیر انیمیشن ها بر کودکان

بررسی تأثیر

بررسی تأثیر انیمیشن ها بر کودکان

بررسی تأثیر انیمیشن ها – کارتون های قدیمی پر بود از حیوانات مهربان جنگل، دوستی و مهربانی،; اما این روز ها کمپانی های انیمیشن سازی و سازندگان بازی های رایانه ای، ;برای نوآوری و در دست گرفتن بازار فروش به خلق موجودات عجیب و غریبی روی آورده اند; که دارای قدرت هایی فراتر از موجودات عادی هستند،; که بر روی ذهن کودکان اثرات نا مطلوبی به جا می گذارند.

توصیه روانشناسان کودک این است; که کودک نباید بیش از ۱ تا ۲ ساعت در روز پای تلویزیون بنشیند.; علاوه بر مدت زمان تماشای تلویزیون، والدین باید بر محتوای انیمیشن ها نیز نظارت دقیقی داشته باشند.

امروزه تصاویر شخصیت های کارتونی بر روی وسایل مختلف و تی شرت ها نقش بسته; و این مسئله نشان دهنده تأثیر زیادی است که بر روی کودکان می گذارد.; هر چند برخی بر این عقیده اند که این تأثیرات کوتاه مدت است، اما اثرات برخی کارتون ها ماندگارند.

تأثیرات کلی

افزایش مهارت های شناختی در کودکان مانند مهارت های دیداری فضایی; یکی از ابعاد تأثیر گذار مثبت انیمیشن هاست،; اما تأثیر انیمیشن ها می تواند منفی نیز باشد.

نتایج یک تحقیق بر روی ۵۰۰کودک پیش از دبستان، نشان داد; افراط در تماشای تلویزون و داشتن تلویزیون در اتاق خواب، موجب اختلال در خواب کودکان می شود.; تقریباً ۹۰ درصد والدین این کودکان تأکید داشتند که فرزندشان حداقل یکبار در هفته دچار کابوس می شود.

اختلال خواب به دلیل این ترس های واهی، کودک را به سمت بیماری های جسمی و عدم تمرکز در یادگیری سوق می دهد.

فرزندان به همان شیوه والدین با رسانه ها ارتباط بر قرار نمی کنند.; فرزندان در مراحل مختلف رشد، پیام های رسانه ای را به اشکال متفاوت دیده و درک می کنند.

بررسی تأثیر

بررسی تأثیر

کودکان بیشتر !

تأثیرات مثبت و منفی انیمیشن ها روی کودکان بیشتر از نوجوانان است،; چون در این دوره از زندگی، کودک در حال آموزش اصول و شیوه زندگی کردن است; و قسمت عمده شخصیت او در حال شکل گیری . به همین دلیل همانندسازی و الگو برداری در این سنین باعث می شود; که انیمیشن ها تأثیر بیشتری روی کودکان داشته باشند.

نتایج تحقیقی که بر روی بیش از۲۰۰۰ دانش آموز کلاس دوم تا هشتم انجام شد،; نشان داد که هر چه بر تعداد ساعات تماشای تلویزیون در شبانه روز افزوده شود،; بروز علائم ناراحتی روانی از قبیل عصبانیت، ترس و استرس در کودکان افزایش خواهد یافت.

این موضوع ثابت شده است که هر چقدر میزان مواجهه با خشونت در رسانه ها بیشتر باشد،; روی نگرش و رفتار کودکان تأثیر زیادی دارد و باعث خشونت و رفتار خشونت آمیز آنها می شود.; متأسفانه انیمیشن هایی مانند” بن تن”، “مرد عنکبوتی ” و” بت من ” از جمله انیمیشن هایی هستند که خشونت در آنها دیده می شود.

کارتون ها از طریق ارتباط مستقیمی که با کودکان برقرار می کنند،; به آسانی می توانند مفاهیم بسیاری را به آنها منتقل کنند.

راهکارهای کاربردی

در یک بررسی که در این زمینه انجام شده است، دو روش مورد مطالعه قرار گرفت،; یکی از روش ها توضیح دادن و سپردن تصمیم گیری به کودک است و روش دیگر بر مجازات و تهدید استوار است.

بررسی تأثیر

بررسی تأثیر

کودکانی که والدین آنها از روش مجازات بهره می برند، علاقه زیادی به برنامه های جامعه ستیز تلویزیونی دارند.; در حالیکه کودکانی که با روش توضیح دادن مواجه شده اند،; کمترین تأثیر منفی را از این برنامه ها می گیرند.

در ادامه به سایر شیوه های برخورد والدین با تأثیر پذیری فرزندان از برنامه های تلویزیونی می پردازیم.

شیوه های برخورد

  • بسیاری از پدران و مادران تمام تلاششان را می کنند; تا کودکشان را از شرایط هراس آور دور نگه دارند، ولی محافظت از کودکان در برابر این احساسات بصورت ۱۰۰درصد امکانپذیر نیست.; بخصوص تصاویری که از رسانه ها پخش می شود و کودک هر روز با آنها در تماس است،; والدین در این خصوص باید بیشتر توجه کنند.
  • اگر والدین در تماشای برنامه های مورد علاقه کودکان آنها را همراهی کنند،; قادر هستند رفتار های نادرست را با رفلکس های به موقع برای کودکان علامت گذاری کنند.; مثلاً اگر قهرمان داستان مشغول سیگار کشیدن است، با ابراز احساسات منفی و گفتن جملات مناسب او را متوجه نادرستی این کار می کنند.
  • والدینی که می دانند کودکشان از کدام شخصیت فیلم یا کارتون می ترسد; یا کدام نوع فیلم ها او را دچار هراس می کند،; باید طوری برنامه ریزی کنند که فرزندشان این برنامه ها را نبیند.; اگر لازم است حتی خودشان به تنهائی و قبل از کودک فیلم یا آرتون را نگاه کنند و در صورتی که مطمئن شدند صحنه وحشتناکی ندارد،; اجازه دیدن آن را می دهند.

متأسفانه هیچ کدام از ما نمی توانیم از خشونت دنیای اطراف خود بگریزیم; ولی می توانیم عاقلانه از مشاهده صحنه های خشونت آمیز و نا مناسب خودداری کنیم; و آگاهی های لازم را در اختیار فرزندان خویش قرار دهیم.

بنا بر آنچه گفته شد، انیمیشن ها می توانند فرهنگ سازی کنند; و روی نگرش ها و ارزش های افرادی که نسل آینده را می سازند،; تأثیر بگذارند و در شکل گیری شخصیت کودکان نقش عمده ای ایفا کنند.

 

گردآوری: مریم ایراندوست

گروه آموزشی پژوهشی تا بیکران

منابع
www.cmmagazine.ir
www.niksalehi.com
www.beytoote.com

بررسی تأثیر انیمیشن ها بر کودکان

پدر و مادر موفق – آیا شما پدر و مادر موفقی هستید؟

پدر و مادر موفق

پدر و مادر موفق – آیا شما پدر و مادر موفقی هستید؟

پدر و مادر موفق – والدین موفق کسانی هستند که با سرمایه گذاری هر چه بیشتر در تعلیم و تربیت فرزندان; باعث پیدایش نسلی سالم، متعهد و آگاه می شوند.
از این رو می بایست کودک را از بدو تولد از لحاظ آموزش، پرورش، محیط، خانواده، شخصیت و… زیر نظر قرار داد.

اگر والدین از روش های صحیح تربیتی آگاه باشند،; با تمرین و به مرور زمان تجربه و مهارت آنها افزایش خواهد یافت; و در این مهم موفق تر خواهند شد.
اگر چه نمی توان نسخه ی واحدی برای همه ی والدین پیچید،; اما پدر و مادر موفق این خصوصیات را حتماً دارند :

ارتباط عمیق

از همان شیر خوارگی ارتباط والدین با فرزند آغاز می شود; و والدین می پذیرند که اول پدر و مادر هستند و بعد معلم، مهندس، کارمند و …

آنها می دانند که همه چیز توسط کودکان ثبت و ضبط می شود; و بعد ها همان مسائل بروز داده خواهد شد.; والدین موفق با برآورده کردن تمام نیاز های کودک از شیر خوارگی،; در واقع از همان ابتدا به کودک می فهمانند که تنها منبع اعتماد و تکیه گاه او هستند.; ارتباط عاطفی که این گونه پایه ریزی شود، برای همیشه باقی می ماند.

پدر و مادر موفق

پدر و مادر موفق

شناخت نیاز های فرزندان

والدین موفق به خوبی درک می کنند که هیچ گاه مسائل مالی و امکانات،; جایگزین وقت و زمانی که باید برای فرزند صرف کنند، نمی شود،; زیرا هر دوره عمر فرزندان با خصوصیات و نیاز های ویژه ای همراه است،; که اگر نادیده گرفته شوند، قابل جبران نیست و صدمات وارده به دلیل کمبود وقت و یا بی توجهی والدین،; عواقب ناگوار پیچیده و غیر قابل جبرانی می تواند به بار بیاورد.

رفتارگرایی

والدین موفق می دانند برای بچه ها، رفتار و عملکرد، بهتر از گفتار و نصیحت است; و سخنرانی و سرزنش به ندرت در آنها تأثیر می گذارد.; در عوض رفتار والدین، پیامی واضح و رسا به دنبال دارد.; این والدین در گفتار و رفتار خود صداقت و مهربانی دارند.

حمایت کردن

والدین آگاه بهترین و مؤثرترین کار ها را به عنوان یک حامی و پشتیبان خوب برای فرزندشان انجام می دهند.; آنها قبول می کنند که خودشان هم نقایصی دارند،; به این ترتیب راه را برای رفع نقایص خود هم باز می گذارند; و با این روحیه در همه امور کنار فرزند خود هستند .

تنبیه صحیح

والدین موفق معتقدند که مؤثر ترین تنبیه،; عدم تأیید کودک( البته به صورت موقت) است که همیشه باید با توضیحات کافی به فرزند باشد; که چرا این عدم تأیید به وجود آمده و راه رفع آن چیست؟

پاسخ دهی کوتاه و ساده

پدر و مادرهای نمونه، به سؤالات فرزندشان با توجه به رده ی سنی و میزان درک او پاسخی ساده و صحیح می دهند.; یعنی در هر سنی، اطلاعاتی متناسب به او ارائه می دهند.

گوش کردن

والدین نمونه قبل از آنکه حرف بزنند به صحبت های فرزندشان گوش می کنند; و اجازه می دهند تا کودک برایشان تعریف کند و همواه سعی در ایجاد یک مکالمه مؤثر دارند.
می دانند که اعتماد به نفس سنگ بنای سلامت عاطفی و روانی است; و فرزندشان در صورتی اعتماد به نفس پایدار پیدا می کند; که خودش انتخاب گر باشد و تحت نظارت والدین تصمیم بگیرد .

توقع نداشتن

والدین موفق می دانند که فرزندشان مسئول جبران زحمات آنها نیست.; اگر چه فرزند پروری بسیار سخت و گاهی طاقت فرساست و ترکیبی از لذت و ناراحتی است،; اما آنها از اینکه به وظایف شان درست عمل کرده و فرزندانی سالم، عاقل و با درایت بار بیاورند،; احساس رضایت و خشنودی می کنند و از فرزندان خود توقع جبران ندارند.

پدر و مادر موفق

نکاتی که در ادامه یادآوری می شود، هشدار هایی برای همه کسانی است; که مستقیم یا غیر مستقیم با کودکان در ارتباط هستند:

۱-انتطارات واقع بینانه

تربیت مسئولیتی یک روزه نیست، آرامش، پایداری و مقاومت می خواهد.; بنابراین در کوتاه مدت نمی توان انتظار پیشرفت زیادی داشت.
آموزش نیاز به وقت، حوصله و موقعیت شناسی دارد.; هیچ رفتاری با یک بار آموختن به دست نمی آید.; اگر والدین در این کار پشتکار نداشته باشند، خسته و بی حوصله شوند یا از کوره در بروند،; احترام خود را نزد فرزندان از دست خواهند داد .

۲-تمرکز روی یک مسئله

برای موفقیت باید تنها یک مشکل را در نظر بگیرید; و پس از حل آن به نوبت به مشکل دیگری بپردازید.; هدفتان را با کلمات ساده ای که برای کودک قابل فهم باشد،; برایش توضیح دهید و به او بگوئید در این مورد خاص دقیقاً از او چه انتظاری دارید .

۳- تطابق اهداف با نیاز های کودک

اهداف خود را متناسب با سن، شخصیت، توانائی، رشد عقلی و شرایط محیطی فرزندتان تعیین نمایید.; همه ی کودکان در یک سن خاص وارد مرحله ی مشابهی نمی شوند; و میزان آموزش پذیری آنها نیز به یک اندازه نمی باشد.
راه حلی که امروز برای فرزندتان مؤثر است ممکن است فردا تأثیرش را از دست بدهد; یا روشی که برای یکی از کودکان جواب می دهد، شاید برای دیگری بی فایده باشد.

۴- توقع کمتر

کودکان و والدینی که از هر نظر کامل و بی عیب باشند، وجود ندارند.; فرزندان همیشه آنگونه که والدین توقع دارند، عمل نمی کنند. مشکلات کودکان معمولاً یک شبه حل نمی شوند; و تغییرات در کودکان، تدریجی، آرام و مرحله به مرحله صورت می گیرد.
به پیشرفت های کوچک و تدریجی فرزندتان توجه کنید; زیرا کلید پیشرفت های بزرگ، تشویق پیشرفت های کوچک است.

۵- هماهنگی والدین

موفقیت والدین در تغییر رفتار های کودک، نیازمند هماهنگی بین پدر و مادر است.; پیش از هر اقدامی، رفتارهایی که می خواهید اصلاح شود، دقیقاً مشخص نمائید و برای رفع آنها برنامه ای هماهنگ طراحی کنید.

شما و همسرتان باید پیش از دست زدن به هر کاری،; در مورد کودکتان اتفاق نظر داشته باشید و وقتی روی برنامه اجرایی توافق کردید،; هر دو هماهنگ و یکسان عمل نمائید.

۶- دید مثبت و تحسین

تحسین کودک بسیار ارزشمند است.; کودکان در هر سنی که باشند تمایل دارند والدین آنها را بپسندند و از آنها راضی باشند.
تصور نکنید داشتن رفتار مناسب، امری بدیهی و از وظایف فرزند شماست.; کودک نمی داند کدام رفتار مناسب و کدام نامناسب است. اگر شما هر رفتار مناسبی را مثبت تلقی کرده و با واکنش تأیید کننده،; به فرزندتان نشان دهید که از کدام رفتارش راضی هستید، کودک سعی می کند با تکرار آن، رضایت بیشتر شما را بدست آورد.

 

لطفا در صورت مفید بودن این مقاله جهت استفاده ی دوستان و کمک به ما;و دیگران مطلب را با کلیک روی آیکون های اجتماعی به اشتراک بگذارید.

 

گردآوری : مریم ایراندوست

گروه آموزشی پژوهشی تا بیکران

منابع
www.akairan.com
www.kanoon.ir

 

پدر و مادر موفق

الگو پذیری کودکان از شخصیت های کارتونی

الگو پذیری کودکان

الگو پذیری کودکان از شخصیت های کارتونی

الگو پذیری کودکان – امروزه انیمیشن ها و شخصیت های کارتونی; به قهرمانان دنیای کودکان تبدیل شده اند; و در این میان انیمیشن های خارجی از جایگاه ویژه ای برخوردارند; سیندرلا، سوپر من، سفیدبرفی، لاک پشت های نینجاو …

کارشناسان اعتقاد دارند با توجه به اینکه کودکان با شخصیت های کارتونی همزاد پنداری می کنند; باید در محتوای این برنامه ها دقت کرد.
انیمیشن ها در قالب کارتون و بازی های رایانه ای تأثیر زیادی; در روند رشد شخصیتی کودکان و نوجوانان دارند.
شخصیت های دنیای کارتون برای مخاطبان کودک و نوجوان به آسانی به عنوان الگو پذبرفته می شوند; و کودکان سعی می کنند از رفتار و برخورد آنها تقلید کنند.

الگو پذیری کودکان

الگو پذیری کودکان

تلویزیون مرکز تجزیه و تحلیل و فراهم سازی اطلاعات کودکان است.

یعنی منبعی برای شناخت و پیش داوری یا معلمی برای آموختن است.; از طرفی کودکان به دلیل تجربه و آگاهی بسیار محدود، اغلب از موضع پذیرش ، پیام های تلویزیون را دریافت می کنند; و در واقع در برابر پیام های جذابی که از طریق شخصیت های سرگرم کننده; در انیمیشن ها و عروسک ها ارائه می شوند،; بی دفاع تر از آنی هستند که والدین تصور می کنند.

هنگامی که همزاد پنداری و ارتباط با کاراکتر ایجاد شد،; زمینه تأثیر گذاری پیام های رسانه ای آسان تر می شود.; همین اتفاق در ذهن و روح کودکان رخ می دهد; و با تکرار دریافت پیام های یکسان از شخصیت های رنگارنگ،; الگو پذیری و تقلید آغاز می شود، بدون اینکه کودک در پی پیامد ها و آثار مثبت و منفی آن باشد.

بچه ها از بین شخصیت های انیمیشن ها، الگوهای خود را انتخاب می کنند.

اگر کودک در یک فیلم سینمائی یا انیمیشن، قهرمان فیلم را در حال مصرف سیگار ببیند،; الگوی نادرستی برای او خواهد شد. بدین ترتیب در یک جریان مداوم،; سبک زندگی کودکان امروز و مردان و زنان فردا تأثیر می پذیرد.

داستان هایی که امروزه بخصوص در انیمیشن ها به تصویر کشیده می شود; مملو از بی حرمتی است که شامل همه چیز است،; از مسائل ضد اخلاقی گرفته تا مصرف مواد مخدر و حتی مضامین جنسی .

آنچه والدین باید انجام دهند.

۱ – الگوی استفاده والدین از رسانه ها، اهمیت خاصی دارد.

اگر والدین بحش عمده اوقات فراغت خود را با تلویزیون سپری می کنند،; کودکان این رفتار را الگو برداری می کنند و همین مسئله باعث آموزش غلط می شود.; بنابراین والدین باید ترجیح دهند ساعاتی از روز را با فرزندان در مورد موضوعات مختلف صحبت کنند; و با یکدیگر به تبادل فکری بپردازند.

۲ – آموزش روش تماشای انتخابی از کودکی

زمینه ساز مواجهه مناسب با پیام های رسانه ای است.; به این معنی که اولاً از تلویزیون تنها به عنوان یکی از ابزار های سرگرمی کودکان استفاده شود،; نه وسیله ای برای رهایی از آنها و رسیدگی به کار های دیگر.
ثانیاً می بایست با تذکر اینکه چه برنامه ای، چه کارتونی یا فیلمی مناسب اوست،; در انتخاب برنامه های مناسب با کودک مشارکت کرد.

۳ – باید فواید و مضرات سرگرمی ها و برنامه های رسانه ای را در نظر گرفت.

برخی از والدین برای حفظ سعادت خانواده، تصمیم گرفته اند از تلویزیون استفاده نکنند; و گروهی نیز به کودکان خود یاد می دهند که به سبک و سنگین کردن محتویات برنامه ها بپردازند.
هر چقدر یک کودک یا حتی یک بزرگسال برنامه های تلویزیونی را بهتر تجزیه و تحلیل کند،; بهتر می تواند از عواقب منفی رسانه ها دور باشد.; بدین ترتیب والدین می توانند بیشترین کمک را در این زمینه به فرزندان خود بکنند.

۴ – کودکان ذاتاً به تقلید علاقه زیادی دارند

این مسئله، مسئولیت سنگینی بر دوش والدین می گذارد; تا کمک کنند کودکانشان از مشاهده صحنه های خشونت آمیز خودداری کنند.; اگر پدر و مادر ها چنین برنامه هایی را ببینند،; کودکان نیز دیدن آنها را کار اشتباهی نمی دانند.

۵ – تقویت ارتباطات فردی با فرزندان

با تقویت ارتباطات فردی با فرزندان مثل داستان گوئی، بازی،; حضور در جمع های مناسب و فضای خانوادگی، تشویق کودکان به رعایت موازین فرهنگ بومی،; می توان نسل جدید را با آگاهی و ایمنی بیشتر در عصر ارتباطات پرورش داد.

الگو پذیری کودکان

الگو پذیری کودکان

۶ – بحث و گفتگو در مورد فیلم یا انیمیشن

یکی از کارهایی که والدین به عنوان نظارت کننده باید انجام دهند; این است که بعد از نمایش انیمیشن یا فیلم، در مورد موضوع آن با فرزند خود بحث و گفتگو کنند; و در مورد مفاهیمی که کودک درک کرده از او سؤالاتی بپرسند.; همچنین با توضیحاتی که در خصوص انیمیشن دیده شده به فرزندشان می دهند،; به او در درک آنچه دیده کمک کنند تا از این طریق کودک بتواند; بین دنیای خیالی و واقعیت تفاوت قائل شود و آن دو را از یکدیگر تشخیص دهد.

برای مثال یک کودک سه ساله وقتی “بن تن ” را در حال پرش از یک ارتفاع بلند ببیند،; قادر به درک دنیای خیالی از واقعیت نیست و تماشای این صحنه ممکن است باعث الگو برداری غلط; و در نتیجه آسیب و خطر جدی برایش شود.; به همین دلیل والدین باید او را توجیه نمایند.

۷ –  گفتگو در باره شخصیت ها

چه خوب است والدین درباره شخصیت های محبوب فرزندانشان در هر سنی که هستند،; با آنها صحبت کنند و دلایل این همزاد پنداری را کشف کنند.; در خلال این گفتگو ها ضمن شناسائی ابعاد دیگری از افکار و علایق فرزندان،; می توانند درباره رفتارهای مثبت و منفی کاراکتر ها هم صحبت کرده; و در جای خود تذکرات لازم را منتقل کنند.

نتیجه گیری

هر عقل سلیمی می داند که صرفاً با قرنطینه کردن افکار و چشم های کودک نمی توان او را به سلامت از مراحل الگو پذیری عبور داد. در عصر حاضر به علت وجود محدودیت ها و زندگی در خانه های آپارتمانی که فضایی برای جست و خیز های کودکانه ندارد، بیشتر وقت کودکان پای تلویزیون می گذرد.
والدین باید توجه کنند که نقش تربیت برعهده آنهاست نه رسانه ها. یعنی، این والدین هستند که باید بر چگونگی استفاده از رسانه ها توسط فرزندانشان نظارت کنند. چون سازندگان انیمیشن ها غالباً روی جنبه های تجاری محصولات خود تمرکز دارند و کمتر به جنبه های تربیتی انیمیشن توجه می کنند.

 

لطفا در صورت مفید بودن این مقاله جهت استفاده ی دوستان و کمک به ما;و دیگران مطلب را با کلیک روی آیکون های اجتماعی به اشتراک بگذارید.

 

گردآوری : مریم ایراندوست

گروه آموزشی پژوهشی تا بیکران

منابع
www.niksalehi.com
www.beytoote.com
www.cmmagazine.com
گردآوری : مریم ایراندوست

 

الگو پذیری کودکان

آموزش مسئولیت پذیری به فرزندان

آموزش مسئولیت

آموزش مسئولیت پذیری به فرزندان قسمت سوم

آموزش مسئولیت پذیری فرزندان بستگی زیادی به تجربه های آنان در خانواده دارد.; بازخورد هایی که کودک در این مسیر دریافت می کند،; بر میزان پذیرش و علاقمندی او در انجام وظایف شخصی و خانوادگی تأثیر مستقیم دارد; و اعتماد به نفس لازم برای بر عهده گرفتن مسئولیت های اجتماعی را در آینده فراهم می کند.

روش هایی برای مسئولیت پذیر کردن فرزندان و آموزش مسئولیت پذیری کودک

۱- خودتان الگوی خوبی باشید.

والدین به عنوان سرمشق و الگویی قوی می توانند،; خود با رفتارهای حاکی از مسئولیت پذیری و با اتخاذ تدابیر آموزشی مناسب،; زمینه پرورش این حس را در فرزندان به وجود بیاورند.

اگر از فرزندتان می خواهید وسایلش را سر جایش بگذارد،; خودتان وسایل تان را دور و بر خانه پرت نکنید.

۲- کارهای او را اصلاح نکنید.

تصحیح کردن، ناخودآگاه این پیام را به کودک منتقل می کند; که تلاشش به اندازه کافی خوب نبوده.

به جای توجه به مقدار کاری که انجام داده، به تلاشش توجه کنید; و از سرزنش کردن او بپرهیزید.

مطمئن باشید با گذشت زمان، کودک در کارهایش مهارت لازم را پیدا می کند.

۳- کل کار را به گام های کوچک تقسیم کنید.

برای رسیدن به هدف در مسئولیت مورد نظر،; تقسیم کل کار به گام های کوچک بسیار کمک کننده خواهد بود.

این شیوه کودک را قادر می سازد که انجام مسئولیت محول شده را امکانپذیر تر ببیند; و انگیزه اش برای به پایان رساندن کار افزایش یابد.

در این مرحله بهتر است که جزئیات مربوط به هر مرحله،; به عهده خود کودک گذاشته شود و کودک از ایده های خود برای رسیدن به نتیجه مطلوب بهره ببرد; و خلاقیت خود را ارتقاء دهد.

انجام چنین مسئولیتی علاوه بر پرورش حس مسئولیت پذیری او،; صفاتی همچون صبر و دور اندیشی را در کودک تقویت می کند.
تأکید کنید که پاداشی دریافت نمی کند.

کودک باید بداند، مانند دیگر اعضای خانواده مسئولیت هایی دارد که باید انجام دهد، بدون انتظار پاداش.

البته تشویق های کلامی را فراموش نکنید و رفتارهای پسندیده اش را جلوی خودش به زبان آورده و بازگو نمائید.

هرگاه کودک به خوبی از عهده کاری بر می آید، همان لحظه نیز او را تأیید زبانی و تحسین کنید.

آموزش مسئولیت

آموزش مسئولیت

۴- مسئولیت باید متناسب با سن کودک باشد.

اگر وظیفه ای که برای او در نظر می گیرید، متناسب با سنش نباشد ناامید و دلزده خواهد شد.

اما اگر کارها طوری باشد که کودک از عهده انجام آنها به خوبی برآید،; تشویق می شود و می خواهد کار های بیشتری انجام دهد.

واگذاری برخی از امور شخصی و حتی کارهای خانه به فرزندان; با توجه به میزان توانمندی هایشان از جمله روش های مؤثر در آموزش و تقویت حس مسئولیت پذیری در کودکان است.

۵- عواقب سهل انگاری یا اشتباهش را بپذیرد.

کودک باید از اشتباه خود درس بگیرد،; بنابراین کاری کنید عواقب سهل انگاری یا اشتباهش را بپذیرد،; اما به دور از هر گونه خشونت.

مثلاً  اگر لیوان شیر را می ریزد، به او دستمالی برای تمیز کردن داده شود.

مهم این است که این فرصت را به موقع به کودک بدهید و بگذارید که اشتباه کند یا کاری را ناقص انجام دهد، اما تلاشش را انجام دهد.

۶- از جمله های مثبت استفاده کنید.

با تکرار جمله های مثبت،; انجام آن ها برای کودک به شکل عادت درآمده و دیگر نیازی به یادآوری نیست.
مثلاً به جای گفتن :« اگر لباست را عوض نکنی اجازه بازی کردن نداری »
بگوئید :« اگر می خواهی بازی کنی، اول باید لباس مهمانی را درآوری

۷- باورشان کرده و به آنها اعتماد کنید.

فرزندان خود را باور کنید،; مدام تکرار نکنید که « تو نمی توانی این کار را انجام بدهی ، تو از پسش بر نمیایی»
بهتر است ظرفیت آنها را دریابید و متناسب با آن از کودکان توقع داشته باشید.; ولی آنچه در توانشان است، از آنها بخواهید.; آنان با حس قوی مسئولیت پذیری شان شما را شگفت زده می کنند.

آموزش مسئولیت

آموزش مسئولیت

۸- در جهت انجام وظایف به آنها کمک و پی گیری نمائید.

کودکان از اینکه احساس کنند، والدین نسبت به آنها بی تفاوتند آزرده خاطر و نگران می شوند.

هنگامی که کودک به کمک نیاز دارد، به او کمک کنید.; البته پی گیری و کمک کردن باید به گونه ای باشد که حس وابستگی را در کودک تقویت نکند; همچنین به منزله ی دخالت بیجا نیز به حساب نیاید.
« امروز تکالیفت را بدون کمک انجام دادی، می خواهی با هم نگاهی به آنها بیاندازیم؟»

۹- قدرت انتخاب بدهید.

گاهی می توان کودک را در انتخاب دو یا چند کار مخیر گذاشت.; به این ترتیب احترام خود را به خواست کودک نشان می دهید.

« امروز به کمک تو نیاز دارم، در شستن ظرفها به من کمک می کنی یا جمع کردن سفره؟»

۱۰- کودکان را دست کم نگیرید.

اغلب والدین کارهایی را که کودکان قادر به انجامشان هستند،; پائین تر از حد واقعی در نظر می گیرند.

آنها حتی ممکن است کارهایی را برای کودکانشان انجام دهند که خود آنها به خوبی قادر به انجامش هستند.

۱۱- گذر از بازی به مسئولیت

با اینکه بازی کردن عامل مهمی در ایجاد احساس مسئولیت در کودک است،; لازمه ی مسئولیت پذیری ترتیب دادن مرحله ی گذر از بازی به مسئولیت است.

کودک در ابتدا به عنوان سرگرمی اسباب بازی هایش را جمع می کند،; سپس برای کمک به مادر آنها را مرتب می کند،; کمی بعد به این علت که بزرگتر ها گفته اند این کار را انجام می دهد; و سرانجام چون خودش را مسئول جمع کردن اسباب بازی هایش می داند دست به کار می شود.

مهارت والدین و مربیان در آن است که مرحله ی گذر از بازی به مسئولیت را به نحوی ترتیب دهند; که کودکان به راحتی حس مسئولیت داشتن نسبت به خود، خانواده، خویشان و اطرافیان را تکامل بخشند.

۱۲- نتایج پرورش حس مسئولیت پذیری در کودکان

  • کودک قادر خواهد بود بین عمل خود و نتیجه ی حاصل از آن ارتباط منطقی برقرار کند.
  • اگر مسئولیتی که به کودک یا نوجوان واگذار می شود،; با دقت و هدفمند انتخاب شده باشد،; انجام مسئولیت توسط کودک این فرصت را برای والدین فراهم می آورد که کودک خود را بهتر بشناسند; و نسبت به توانائی ها و نقاط ضعف فرزند خود، آگاه شوند.
  • در مواردی که کودک علی رغم تلاش خود موفق به انجام مسئولیت های محوله نمی شود،; عکس العمل های والدین بجای اینکه معطوف به نتیجه باشد،; باید به تلاش و پی گیری کودک تکیه کند،; در این صورت کودک قادر خواهد بود بین ارزش تلاش و نتیجه تمایز قائل شود.; این قابلیت در بسیاری مواقع کارگشا خواهد بود.; « ماهی ها معمولاً زود می میرند، اما تو واقعاً خوب مراقبش بودی.» 
  • در حین انجام یک مسئولیت توسط کودک، والدین قادر خواهند بود; صفات اخلاقی دیگری همچون شکیبایی، دور اندیشی، صداقت، همدلی، انعطاف پذیری، همکاری و … را در کودک تقویت نمایند.
  • کودک فاصله ی زمانی بین “حس کمبود چیزی” تا “برآورده شدن آن” را درک می کند.;  «برای خرید عروسک، می توانی پول هایت را در این قلک جمع کنی.»

در نتیجه هر زمان والدین دریافتند کودک می تواند بخشی از کارهای شخصی اش را به تنهایی انجام دهد،; باید به او اعتماد و او را تشویق کنند که کارهایی را انجام دهد و خطاهایش را بپذیرد تا مهارت کافی بدست آورد.

بنابراین کودکی که تا پیش از این صرفاً دریافت کننده ی خدمات بوده است،; می تواند طی مراحل رشد و تکامل به اندازه توان بدنی و ذهنی خود ، خدماتی را ارائه کند.

در این شرایط از حساسیت های نابجا ، عجله و مضطرب شدن پرهیز نمائید.; خونسرد باشید و بدانید که بروز خشم و عصبانیت فقط کارها را دشوارتر می کند.

 

لطفا در صورت مفید بودن این مقاله جهت استفاده ی دوستان و کمک به ما;و دیگران مطلب را با کلیک روی آیکون های اجتماعی به اشتراک بگذارید.

 

گردآوری : مریم ایراندوست

منابع
www.asriran.com
www.akairan.com
www.aviny.com
www.koodakomadar.com

 

آموزش مسئولیت پذیری به فرزندان قسمت سوم

ایجاد انگیزه در کودک برای پذیرفتن مسئولیت

ایجاد انگیزه در کودک

ایجاد انگیزه در کودک برای پذیرفتن مسئولیت قسمت دوم

ایجاد انگیزه در کودک – هنگامی که کودک قدرت ذهنی و توان بدنی کافی برای انجام دادن کاری را پیدا می کند،; می توان برای او وظایفی را تعیین کرد تا به عهده بگیرد.
به منظور ایجاد انگیزه برای پذیرفتن و انجام مسئولیت باید نیاز هایی را در کودک کشف کرد; و شناخت که پذیرفتن مسئولیت، پاسخی برای آنها باشد.

نیاز به مفید بودن

احساس رضایت حاصل از مفید بودن،; حسی است که به عنوان یکی از انگیزه های مسئولیت پذیری می توان بر آن تکیه کرد.
« از وقتی تو در انداختن سفره به من کمک می کنی، دیگر نگران سرد شدن غذا نیستم!»

نیاز به آگاهی از رشد و توانائی

کودک از اینکه در جریان فرایند رشد (یا بزرگ شدن ) خود قرار بگیرد، لذت می برد.

«تو دیگر می توانی ساعت را کوک کنی و صبح ها خودت بیدار شوی.»

«با این همه مطلبی که در مورد بازیابی زباله ها می دانی،; تو بهتر از همه می توانی مسئولیت تفکیک زباله ها را به عهده بگیری; و همه ما را در مورد اینکه کدام زباله را در کدام سطل بیاندازیم، راهنمایی کنی.»

ایجاد انگیزه در کودک

ایجاد انگیزه در کودک

نیاز به استقلال

گسترش حس مستقل بودن، برای بسیاری از کودکان مطلوب است.

«امروز همه کمد هایمان را مرتب می کنیم، تو هم کمد لباس هایت را مرتب کن و لباس های کثیف را برای شستن کنار بگذار!»

نیاز به برقراری و تحکیم رابطه

«تو در درس علوم قوی هستی، می توانی به دوستت که دیروز غایب بوده یاد بدهی.»

نیاز به پذیرفته شدن

چگونگی برآورده شدن این نیاز در کودک، مستلزم جهت دهی هوشمندانه والدین می باشد.

تلاش کودک برای پذیرفته شدن می تواند به “دروغ گفتن” بیانجامد; یا به” عذر خواهی و پذیرفتن مسئولیت خطا “منتهی شود.

این شیوه برخورد والدین است که هر یک از این دو رویکرد را در کودک تقویت خواهد کرد.

وقتی والدین اشتباهات خود را می پذیرند و برای جبران آن تلاش می کنند کودک در می یابد; که پذیرفتن مسئولیت اشتباه، به معنای از دست دادن جایگاه مطلوب نیست.
«خیلی بهتر شد که در مورد نمره بد امتحانت با من صحبت کردی، مطمئنم خودت دلیلش را می دانی و در امتحان بعدی حتماً نمره بهتری خواهی گرفت.»

در کنار این نیاز های کودک که به عنوان انگیزه; در جهت افزایش حس مسئولیت پذیری کودک می توان ایجاد یا تقویت کرد،; نظام تشویق هم باید به کار گرفته شود.

البته پاداشی که به عنوان انگیزه انجام یک مسئولیت برای کودک در نظر گرفته می شود،; دارای نتایج و کارکردهایی است که باید والدین این مسئله را مورد توجه قرار دهند.

ایجاد انگیزه در کودک

عواقب کوتاهی در انجام مسئولیت

در صورت کوتاهی کودک در انجام مسئولیت، چه باید کرد؟

  • در ابتدا شعاع عدم مسئولیت پذیری کودک را باید سنجید.
  • آیا کودک در موارد خاص یا در ارتباط با اشخاص یا چیز های خاصی، احساس مسئولیت نمی کند؟
  • آیا عدم مسئولیت پذیری کودک یک مسأله فراگیر است؟

والدین بایدبه دقت دلایل این موضع گیری کودک را بررسی نموده و در رفع دلایل به وجود آورنده آن بکوشند.

حتی اگر کودک رغبتی به پذیرفتن و انجام مسئولیت ندارد،; به جای تحمیل آن باید شیوه ای مناسب برای متقاعد کردن او یافت، همچون تأکید بر نتایج مثبت حاصل از پذیرفتن آن مسئولیت،; استدلال منطقی در تأکید بر لزوم انجام کار مورد نظر، گوشزد کردن نتایج حاصل از انجام نشدن آن کار، در نظر گرفتن پاداش مناسب و…

مسئولیت های مشخص شده

کودک زمانی مسئولیت های خود را به نحو مطلوب انجام می دهد; که قبلاً در یک فرایند عادلانه مسئولیت های همه اعضای خانواده مشخص و نسبت به آنها توجیه شده باشند.

جلسات خانوادگی، بهترین راه برای این فرایند است.

پیشنهاد می شود که مسئولیت هر کدام از فرزندان کمتر از یک هفته نباشد،; تا از بروز تنش جلوگیری شود.

از فرزندان خود انتظارات واقع بینانه داشته باشید و همواره نسبت به آنان صبور باشید.

در مقاله آینده شما را با راهکارهای بسیار مهم آموزش مسئولیت پذیری آشنا خواهیم کرد.

 

لطفا در صورت مفید بودن این مقاله جهت استفاده ی دوستان و کمک به ما;و دیگران مطلب را با کلیک روی آیکون های اجتماعی به اشتراک بگذارید.

 

گردآوری : مریم ایراندوست

منابع
www.asriran.com
www.koodakomadar.com
www.aviny.com
www.akairan.com

 

ایجاد انگیزه در کودک برای پذیرفتن مسئولیت

مسئولیت پذیری و اهمیت آن برای کودکان

مسئولیت پذیری

مسئولیت پذیری و اهمیت آن برای کودکان قسمت اول

مسئولیت پذیری یکی از نشانه های رشد و اعتماد به نفس است; که به شخص کمک می کند تا تصمیم های مناسب تری اتخاذ کند. مسئولیت پذیری یک عنصر برجسته در موفقیت انسان است.

کسانی که از حس مسئولیت پذیری برخوردار هستند; به موفقیت های روز افزون و پاداش های ناشی از آن دست خواهند یافت; که این امر خود به افزایش اشتیاق در ارتباطات و یادگیری منجر خواهد شد.

احساس مسئولیت یک امر ذاتی نیست،; بلکه در متن خانواده و روابط اجتماعی و تعاملاتی که فرد با دیگران دارد، امکان رشد پیدا می کند.; مسئولیت پذیری فرزندان بستگی زیادی به تجارب آنها در خانواده دارد.

مسئولیت ارثی نیست و باید از طریق تجربه آموخته شود.

تفاوت مسئولیت و وظیفه

وظیفه کاری است که یک نفر به دیگری محول می کند و باید حتماً انجام گیرد.
مسئولیت در واقع درخواستی است که اجباری برای پذیرش آن وجود ندارد; و در واقع مسئولیت، انتخابی آگاهانه است.
مسئولیت در عرف عام به مفهوم تصمیم گیری های مناسب و مؤثر است.

زمان مناسب برای مسئولیت دادن به کودکان

یکی از موضوعات مهمی که در حوزه ی تربیت فرزند مطرح می شود این است که،; چه زمانی می توان مسئولیت انجام کاری را به عهده ی فرزند قرار داده و توقع انجام آن را داشت.

هنگامی که کودک قدرت ذهنی و توان بدنی کافی برای انجام کاری را دارد،; می توان از او خواست وظیفه ای را به عهده بگیرد.

نمی توان سن مشخصی را برای همه ی کودکان در نظر گرفت; البته خود والدین به خوبی متوجه این زمان خواهند شد.

برای آموزش مسئولیت پذیری هیچ گاه زود نیست.; کودکان در دو، سه وچهار سالگی عاشق کمک کردن هستند،; والدین می بایست از این ویژگی کودکان استفاده کرده و برخی کارهای روزمره را به آنها واگذار کرد.

این مسئله در دوره ای که والدین بیش از حد به برآوردن نیاز های کودک می پردازند; و انجام کار توسط آنها را تا جای ممکن به تعویق می اندازند، بسیار ضروری است،; زیرا اگر کودک طی سالهای رشد و تکامل خود هرگز در نیابد که در چهارچوب خانواده وظایف و مسئولیت هایی بر عهده دارد،; بدیهی است که در دوران بزرگسالی از زیر بار وظایف و مسئولیت های خود شانه خالی کند.

در این زمینه، مرحله رشدی کودک و کارهایی که می تواند انجام دهد را باید مدّ نظر قرار داد.

مثلاً کودک ۲ساله قادر است لباس های کثیف را در سبد رختشویی بریزد.

کودک ۳ ساله قادر است جوراب های شسته شده را با کمک رنگ و شکل شان جفت کند.

در سن چهار سالگی، در مرتب کردن رختخواب خودکمک کند، در چیدن میز یا سفره غذا همکاری نماید.

مسئولیت پذیری

انواع مسئولیت پذیری

به طور کلی می توان ۲ نوع مسئولیت پذیری را مشخص کرد:

  1.  مسئولیت پذیری شخصی
  2. مسئولیت پذیری اجتماعی

مسئولیت پذیری شخصی و خانوادگی، وظایف اولیه ای هستند; که بیشتر کودکان خودشان در سنین پائین انجام می دهند; مثل مسواک زدن، لباس پوشیدن و…

علاوه بر مسوئلیت پذیری شخصی و خانوادگی،; کودکان باید مسئولیت پذیری اجتماعی را نیز بیاموزند و در مقابل دیگران احساس مسئولیت داشته باشند.
آموزش مسئولیت پذیری به فرزندان نیازمند بستر مناسبی در خانه و مدرسه و توجه خاص والدین است.; وقتی کودکان انجام کارهای ساده را به عهده می گیرند،; این احساس را دارند که در انجام کار مفیدی برای خانواده مشارکت می کنند.

تناسب مسئولیت با توانائی کودک

در زمینه واگذاری مسئولیت به کودک، همانند سایر اقداماتی که در راستای تربیت کودک صورت می گیرد،; لازم است به نیازها، توانائی ها و محدودیت های کودک از دیدگاه روانشناسی رشد; و اقتضائات فیزیکی و روانی یک سن خاص دقت کرد.

ایجاد احساس مسئولیت وقتی میسر خواهد بود; که شرایط روحی و روانی کودکان را دریافته و موقعیت های مناسبی برای قبول مسئولیت آنان فراهم کرده وانتظارات خود را متناسب; با سن شان به طور دقیق و روشن بیان نمائید.

به عنوان مثال اگر انجام مسئولیت واگذار شده به کودک خارج از توان او باشد; و او خود را در انجام آن مسئولیت ناتوان ببیند،; همزمان اعتماد به نفس و مسئولیت پذیری اش خدشه دار می شود.

در راستای افزایش مسئولیت پذیری کودک،; گام اول ارائه الگوی مناسب توسط والدین و مربیان است.

خانواده هایی که در آنها پدر و مادر نسبت به نظم خانه بی تفاوتند،; قوانین راهنمائی و رانندگی را نادیده می گیرند،; هنگام بروز مشکلات، هیچ اقدامی در جهت حل مشکل انجام نمی دهند و تدبیری نمی اندیشند،; بی تفاوتی را به عنوان رویکردی طبیعی به کودکان آموزش می دهند.

در گام دوم، والدین باید تجربه و تماس مستقیم با مسئولیت و نتایج خوشایند; حاصل از مسئولیت پذیری را برای کودک خود فراهم آورند.

هنگام واگذاری مسئولیت به کودک باید به این نکته توجه کرد; که کودک با پذیرش این مسئولیت در چه جایگاهی قرار می گیرد.

او باید احساس کند که پذیرفتن یک مسئولیت به معنای تسلیم شدن نیست، بلکه به معنای بدست آوردن هویت و احترام است.

مسئولیت پذیری

سخت بودن یا نتوانستن

جنبه دیگری از یادگیری پذیرش مسئولیت در قبال وظایف خود، آن است; که کودک درک کند قادر نبودن با راحت نبودنتفاوت دارد.

کودکان این دو را یکی می دانند، بنابراین از چیزی که لذت نمی برند،; فکر می کنند که نمی توانند انجامش دهند.; این طرز فکر مانع از یادگیری این مطلب است که زندگی و مشکلات آن، مسئولیت خود اوست، نه فرد دیگر.

کودکان باید بیاموزند بین کاری که برایشان سختی دارد با کاری که قادر به انجام آن نیستند; تفاوت وجود دارد و نباید کار را به صرف اینکه لذت بخش نیست رها کنند.

جالب است بدانید که والدین در بسیاری از موارد همکاری فرزندان خود را رد می کنند،; چرا که معتقدند هماهنگ شدن با فرزند، نیاز به صرف انرژی و زمان زیادی دارد.; پس ترجیح می دهند خودشان به جای فرزندانشان کار ها را با دقت بیشتری انجام دهند!

یکی از ضعف های تربیتی اکثر والدین امروزی این است که اجازه نمی دهند کودکشان طعم سختی را بچشد; و همیشه سعی می کنند آنچه را که دلخواه کودک است بدون هیچ رنجی در اختیار او قرار دهند.

با ما در مقاله های بعدی همراه باشید تا راهکارهای بسیار مهم آموزش مسئولیت پذیری به کودکان را به شما ارائه دهیم.

 

لطفا در صورت مفید بودن این مقاله جهت استفاده ی دوستان و کمک به ما;و دیگران مطلب را با کلیک روی آیکون های اجتماعی به اشتراک بگذارید.

 

گردآوری : مریم ایراندوست

منابع
www.akairan.com
www.koodakomadar.com
www.asriran.com
www.aviny.comُ

برچسب زدن ممنوع !

برچسب زدن

برچسب زدن ممنوع !

برچسب زدن – برخی والدین وقتی از کودکشان چند اشتباه و رفتار نا مناسب و نا مطلوب سر بزند،; به او صفات منفی و
نا خوشایندی را نسبت می دهند، که به این عمل « برچسب زدن » گفته می شود .
« دست و پا چلُفتی » ، « بی مصرف » ، « سر به هوا » ، « کودن » و . . .

برچسب ها معمولاً حرف هایی هستند; که توسط والدین و اطرافیان کودک بیان می شوند که خوشایند او نیستند.; در واقع با برچسب زدن ، والدین در صدد محدود کردن رفتار کودک هستند .

برچسب زدن به کودک کار صحیحی نمی باشد،; زیرا هر آنچه شما به فرزند خود بگوئید ، او به همان تبدیل می شود .

متأسفانه همه ی افراد به نوعی در معرض حملات این برچسب های آسیب زننده،; توسط والدین یا اطرافیان و نزدیکان ، در دوران کودکی بوده اند .; بعضی ها در زندگی شان هرگز به مرحله ای نمی رسند که بتوانند از پس برچسب های دیگران بر آیند و برای خود منش مشخصی بسازند . بدون شک به شما هم برچسب هایی زده شده که قصد بدی هم در کار نبوده است،; با این حال برایتان تولید گرفتاری کرده است .

باید توجه داشته باشید که زمانی که با کودک هستید; و یا در مورد او صحبت می کنید، هرگز از برچسب استفاده نکنید.

 

برچسب زدن

اثر و نتیجه ی این رفتار ( برچسب زدن )

  • « تو به شدت خجالتی هستی . »
  • « تو خیلی چاق هستی . »
  • « تو بی دقت هستی . »

این گونه عبارات روی تصویر ذهنی کودک تأثیر می گذارند; و کودک ممکن است به این نتیجه برسد که امیدی به تغییر دادن آنها نیست

این را بدانید، برچسب ها کودکان را به بهتر شدن تشویق نمی کنند .

زدن برچسب های تحقیر آمیز، چه واقعیت داشته باشند و چه واقعیت نداشته باشند،; موجب می شوند تا کودکان و حتی نوجوانان با شنیدن آنها باورشان شود که چنین صفتی در آنها وجود دارد .

نسبت دادن صفات منفی و ناخوشایند به فرزندان; نه تنها رفتار های نا مطلوب آنها را کاهش نمی دهد،; بلکه موجب تداوم رفتارهای منفی و نا مناسب شده و مهم تر آنکه،; این برچسب ها عزت نفس کودک را پائین می آورند .

به عنوان مثال، در خیابان به آشنایی بر می خورید; کودک شما در سلام کردن یا حتی نگاه به فرد آشنا ، تردید دارد; رو به آشنای خود کرده و می گویید : « خجالتیه »،; ولی شاید نمی دانید که با این برچسب به کودکتان رفتارش را تقویت می کنید .

می بایست در مواقع بروز مشکل، رفتار فرزند مورد سؤال واقع شود نه شخصیت و کل وجود وی .
در واقع شما والدین گرامی ناخواسته با زدن این گونه برچسب ها به فرزند خود،; شخصیت او را مورد هدف قرار داده اید نه رفتار نا مطلوبش را .

برچسب زدن

تداوم این رفتار

برچسب ها و لقب هایی که گاهی برخی از والدین هنگام عصبانیت و ناراحت شدن از فرزندشان به او نسبتمی دهند

مانند:

سر به هوا ، لجباز ، یک دنده ، بی عرضه ، تنبل و مواردی اینچنین،; می تواند عزت نفس او را کاهش دهد و هر روز برای فرزند شما یادآور بی ارزشی و بی کفایتی باشد .
اگر این برچسب زدن ها به کودک به صورت مکرر و در موقعیت ها و شرایط گوناگون تکرار شود،; در نتیجه فرزند شما باورش می شود که واقعاً بی عرضه است، کودن و تنبل است; و اتفاقی که در نهایت رخ می دهد آن است که، این احساس و تفکر در فرزند دلبند شما; به وجود می آید که هر قدر تلاش کند باز هم پسر یا دختری تنبل است،; هر چه تلاش کند که خوب باشد باز هم همان کودک دست و پا چلُفتی است .

برچسب های مقایسه ای

والدین در هنگام مقایسه ی فرزندان با هم ، نا شیانه از این برچسب ها با هدف تشویق بچه ها استفاده می کنند

  • « چرا نمی توانی مانند خواهرت درسخوان باشی ؟ »
  • « تو تنها کسی هستی که می توانم روی او حساب کنم . »
  • « تو مهربان ترین بچه ی خانواده هستی . »

و این گونه کودک را تحت فشار قرار می دهند،; تا جائی که وقتی کودک در موقعیتی قرار می گیرد که رفتار مستقلی را به نمایش بگذارد،; ممکن است نتواند از دام برچسبی که بر او زده اند ، خلاصی یابد .

در رفتار با کودک از تعصب و پیش داوری بپرهیزید و از برچسب زدن به آنها خود داری نمائید .
برای اینکه از انواع برچسب زدن ها به کودکتان دور بمانید ، به شکل مثبت از استعداد و یا مهارت او در لحظه اکنون تعریف کنید ، « کار خوبی کردی که تکالیفت را به موقع انجام دادی ، خوشحالم »

 

گردآوری : مریم ایراندوست

گروه آموزشی پژوهشی تا بیکران

منابع
www.mahdak.com
www.eslshe.com
www.tasalamati.com

مقررات و قوانین برای فرزندان قسمت دوم

تربیت فرزند

مقررات و قوانین برای فرزندان قسمت دوم

مقررات را چگونه برای کودکان به کار گیریم؟

تعیین جریمه و پاداش مناسب

پس از تعیین قوانین و مقررات و هر نوع محدودیتی برای فرزندان، بر لزوم اجرای آن ها باید تأکید شود .
خانواده ها باید برای فرزندان خود روشن کنند که اگر بر اساس انتظارات خانواده عمل نکنند،; چه پیامد های منفی یا چه جریمه هایی دریافت خواهند کرد .

 

[highlight bgcolor=”#22846d” txtcolor=”#f7f7f7″]  تعیین قوانین برای کودک   [/highlight]قسمت اول را بخوانید

 

قبل از اجرای مقررات نسبت به سرپیچی به کودکان هشدار های لازم عنوان شده; و جریمه های متناسبی در نظر گرفته شود .

کودک باید دریابد که شما در اجرای قوانین ثابت قدم هستید; و چنانچه مقررات به نحو مطلوب رعایت نشوند،; با محرومیت هایی روبرو خواهد شد.; توجه به این نکته مهم است که اگر بهترین و مناسب ترین انتظارات را تعیین و به خوبی به بچه ها تفهیم کرده باشید،; در صورتی که پاداش ها و جریمه های مناسب تعیین نکرده باشید،; امکان زیادی دارد که آنها برخلاف انتظارات عمل کنند .
میزان تابعیت بچه ها از قوانین، رابطه ی مستقیمی با نوع ارتباط شان با والدین و میزان درکشان از قوانین دارد،; پس بهتر است دلایل وجود آن قوانین و تبعات رعایت نکردن آنها را کودکان بدانند .

آنچه همواره باید در آن دقت کرد رعایت این نکته است،; که توقعی که از فرزندتان دارید باید متناسب با سن و توانائی های او باشد; و ویژگی های مراحل رشدی او نیز باید در نظر گرفته شود .

زمان آغاز

کودکان از حدود یک سالگی مفهوم کلمه ی « نه » را درک می کنند.; بر اساس اصول روانشناسی، اگر به کودکان آموزش عمل به قانون در سنین طلائی ۳ تا ۸ سالگی داده شود،; بیشترین بهره وری را در آینده برای والدین خواهد داشت.; البته نه فقط سن آموزش قانون ، بلکه نحوه ی اجرای آن هم در میزان تأثیر گذاری آن نقش دارد .

مقررات

برخی قوانین عمومی در خانه

همانطور که بیان شد باید ها و نباید های هر خانواده مخصوص همان خانواده است; و قوانین و محدودیت ها از خانواده ای به خانواده ی دیگر تغییر می کند،; در اینجا به توضیح برخی از عمومی ترین این قوانین می پردازیم .

ساعت خواب :

یکی از قوانین خانه ساعت به رختخواب رفتن بچه هاست.; این زمان بهتر است متناسب با سن هر یک از فرزندان به صورت جداگانه ، انتخاب شود.; پایبندی به این قانون هم به نفع بچه هاست و هم به نفع والدین .

همه پدر و مادر ها دوست دارند فرزندان شان صبح سرحال و شاداب و مشتاقانه به مدرسه بروند،; ولی بدون داشتن خواب کافی و نظم در ساعت خواب شبانه، این امر ممکن نیست،; زیرا در فاصله ی زمانی بین بیدار شدن بچه ها از خواب و ساعتی که باید از خانه خارج شوند،; استرس زیادی را تجربه می کنند که بر میزان آرامش و تمرکز آنها قبل از شروع درس تأثیر خواهد داشت.

بازگشت به خانه :

بهتر است قوانینی در مورد وظایف اعضای خانواده هنگام برگشت به خانه داشته باشید.; مثلاً کیف شان را در جای خاصی بگذارند، لباسشان را آویزان کنند.
برای نوجوانان محدودیت زمانی برای خارج بودن از منزل قرار دهید.

تماشای تلویزیون و بازی های کامپیوتری :

در صورتی که بچه ها وقت کافی برای انجام تکالیف مدرسه داشته باشند،; می توانند به تماشای تلویزیون و انجام بازی و سرگرمی های کامپیوتری بپردازند.; مثلاً پیش از اتمام تکالیف مدرسه ، مجاز به بازی با دوستان یا دیدن برنامه های تلویزیونی نیستند.; البته از اعمال مقررات خشک و نا مناسب باید دوری کرد و به توانائی ها و نیازهای کودکان توجه کافی داشت .

مقررات

داشتن تقویم خانوادگی:

در این تقویم تمام کار هایی که هر روز باید انجام شوند را به کمک بچه ها بنویسید،; مانند تاریخ امتحان ها، کلاس های فوق برنامه آموزشی ، ورزشی و تفریحی .
والدین و فرزندان هر شب با هم به این تقویم نگاه می کنند و برای روز آینده برنامه ریزی می کنند .
آماده شدن برای روز بعد ، قبل از به رختخواب رفتن، هم به والدین و هم به فرزندان حس اطمینان خاطر می دهد; و صبح و پیش از رفتن به مدرسه استرس نخواهند داشت .

نظارت بر اجرا

در نظارت بر رفتارهای فرزندان در مورد رعایت قوانین، این نکته مهم است; که بدون وجود یک رابطه ی خوب و قوی بین والدین و فرزندان،; نه تنها اعمال قوانین و مقررات مشکلی را حل نمی کند، بلکه به مشکلات اضافه می کند .

اگر والدین روی حرف خود قاطعانه بایستند،; کودک در می یابد که برای رسیدن به خواسته هایش حتماً باید کارش را به موقع و مطلوب انجام دهد.; این امر موجب تقویت برنامه ریزی صحیح و زیاد شدن رفتارهای مثبت کودک می شود .

سختگیری بیش از حد در اجرای قوانین ممکن است باعث اضطراب و نگرانی و گرایش کودک به ناخن جویدن،; مکیدن انگشت و کارهایی از این قبیل شود و وقتی کودک بزرگتر می شود; به قلدری و گردن کلفتی روی می آورد تا زیر بار قانون نرود .

واقعیت این است که شرایط و نحوه ی زندگی بچه ها در خانه و روابط آنها با سایر افراد خانواده; بر میزان موفقیت تحصیلی و اجتماعی آنها تأثیر می گذارد .

آموزش مهارت های فرزندپروری از مهارت های اساسی است که هر چه بیشتر به این مهم توجه کنیم ،در آینده افراد
قانون مدارتر و سالم تری به جامعه تحویل خواهیم داد .

 

لطفا در صورت مفید بودن مطالب جهت استفاده ی دوستان و کمک به ما ;و دیگران مطلب را با کلیک روی آیکون های اجتماعی به اشتراک بگذارید.

 

گردآوری : مریم ایراندوست

گروه آموزشی پژوهشی تا بیکران

 

منابع

www.tebyan.ir
www.koodakonline.com
www.beytoote.com
www.pasokhgoo.ir
www.koodakcity.com