لطفاً بدون هماهنگی وارد نشوید !

لطفاً بدون هماهنگی وارد نشوید !

والدینی هستند که در زمان عدم حضور فرزندشان ، مدام توی اتاقش سرک می کشند ؛

مدام کیف مدرسه اش را زیر و رو می کنند ؛

جیب لباس هایش را وارسی می کنند ؛

لای دفتر چه ها ؛

کشوی میز تحریرش و …

این در حالی است که وقتی خودش هست ، کسی جرأت این کارها را ندارد . با اینکه اکثر مواقع چیزی پیدا نکرده اند ، اما همچنان وظیفه ی نظارتی خود را با این گونه رفتارها انجام می دهند .

بیشتر ما حریم هر چیزی را محترم می دانیم مگر حریم خصوصی بچّه هایمان را .

وقتی در خانه ی همسایه مان باز است ، و مسافر کنار دستی مان کیفش را باز می کند یا مشغول نوشتن پیامک با تلفن همراهش است ، از اینکه چشم و گوش تیز کنیم و سر از کار و حرف هایش در بیاوریم ، حتی اگر خیلی کنجکاو شده با شیم ، از این کار ابا می کنیم . اما وقتی طرف مقابل ما نه یک دوست ، همسایه ، یا فردی غریبه، بلکه فرزندمان می شود ، مرز ها را ندیده می گیریم و نسبت به وجود حریمی امن برای آنها بی تفاوت میشویم

ولی این حق همه ی انسان ها ست ، حتی اگر خیلی کوچک و مجبور به اطاعت از ما باشند .

مگر کودکان هم حریم خصوصی دارند ؟ ؟؟  

بچّه ها هم مانند بزرگتر ها به حریم خصوصی ، مالکیت وسایل ، مکانی برای تنهائی خود و پول تو جیبی نیاز دارند . ولی در بیشتر مواقع ، ما متوجه چنین مسائلی نیستیم و سعی می کنیم بجای آنها تصمیم بگیریم .

وقتی فرزند متوجه می شود که ما به عنوان بزرگتر و والدینش به حریم خصوصی او احترام گذاشته ایم ، او نیز به حریم ما احترام گذاشته و با این کار می توانیم احساس قدرت و اهمیت داشتن را در او بپرورانیم ، همچنین کودک می تواند ویژگی های منحصر به فرد خودش را شناسایی کند و آنها را توسعه دهد .

تربیت فرزند

برای هر شخصی که تا کنون به دنیا آمده است ، از جمله فرزندان شما حریمی در نظر گرفته شده است که در این حریم می توانند آزادانه کندوکاو کنند ، خود را بیشتر کشف کنند ، مرتکب خطا شوند و از آن درس بیاموزند و در این فضا راحت باشند . در واقع کودکان به چنین حریمی از آن خود نیاز دارند ، برای تبدیل شدن به بزرگسالانی مستقل در آینده.

و این نیاز را والدین باید با در نظر گرفتن فضایی کافی برای این مهم ، در اختیار آنها قرار دهند .

در اینجا منظور ما این است که برای هر یک از فرزندان خود قلمروئی قائل شوید که شامل فضایی فیزیکی و عاطفی است . اگر فرزندان فضایی نداشته باشند که در آن با علایق و نفرت های خود آشنا شوند و دست به آزمون و خطا بزنند ، زندگی آنها به صورت عاریتی پیش می رود . البته این بدان معنی نیست که هر کودکی در خانه به یک اتاق مجزا نیاز دارد ، زیرا فقط درصدی از خانواده ها می توانند چنین امکانی را برای فرزندان خود فراهم کنند .

اگر حریم خصوصی کودک را لبه ی تیغ بدانیم ، بیراه نیست ؛ مرزی چنان باریک که راه رفتن روی آن مهارت زیادی نیاز دارد و نادیده گرفتنش سبب بروز مشکل خواهد شد . پدر و مادر ها عهده دار تربیت کودک و شکوفا کردن استعدادهای او هستند و باید نظارتی دائمی بر او داشته باشند و سلامت اخلاق و روانش را تأمین کنند ، در مقابل فرزند هم حقوقی دارد و حریمی ، که کسی نباید آن را تهدید کند . حقوقی همچون اینکه :

او نیز مانند ما به زمان هایی برای تنها بودن نیاز دارد ، تا با خود خلوت کند ، با خودش فکر کند و با تفکرات خود خیال پردازی نماید .

بدون رضایت و نظر فرزندان ، وسایل و اشیا ی مربوط به او را دور نریزید و نفروشید .

حتماً با اجازه ی خود او به وسایل و دارائی هایش دست بزنید .

در صورت امکان جایی را برای تنهایی های کودک در نظر بگیرید که بداند متعلق به خود اوست .

 

شما پیش قدم شوید

باید حریم عاطفی آنها را محترم بشمارید ، اگر اتاق یا بخشی از یک اتاق یا قسمتی از فضای منزل را در اختیار آنها به عنوان حریم خصوصی می گذارید ، دیگر نگهداری ، زیر و رو کردن ، نظافت ، سامان دهی و… به عهده ی خود اوست . یعنی برای ورود به آن باید از کودک اجازه بگیرید .

شاید این موضوع عجیب باشد ، اما شما دوست دارید ، آنها همینطور به شما احترام بگذارند ، پس اگر خود با پیش قدمی ، الگویی برای فرزندتان نشده باشید ، نمی توانید چنین توقعی از او داشته باشید .

اگر آماده اید که نگرانی خود را فرو بنشانید و حریم بیشتری برای فرزند خود در نظر بگیرید ، به چند روش عملی برای این کار توجّه کنید :

۱-خلوت و حریم خصوصی او را محترم بشمارید .

در زدن و اجازه گرفتن را تمرین کنید تا بصورت عادت در آید . اگر به شما « نه » گفت ، نگران بسته بودن درب اتاقش نباشید ، به او بگوئید بعداً میایید .

۲- به سلیقه و میل او احترام بگذارید .

اگر فضایی ( اتاق ) را به آنها اختصاص داده اید ، بگذارید مطابق میل خود آن را نگهدارند . به آن ها بگوئید که سالی دو بار به دلایل بهداشتی کل خانه باید تمیز شود که شامل اتاق آنها نیز می شود . در فاصله ی این دو برنامه اجازه دهید ، اتاق مال خودشان باشد . نظم و چیدمان فضا در حیطه ی اختیارات آنهاست .

۳-نگرانی های خود را به او منتقل نکنید .

نگرانی خود را در مورد لزوم دانستن احساس های کودک ، به او منتقل نکنید . جویای احساسات او شوید و به او نشان دهید که مایلید کمک کنید تا احساسات خود را ابراز کند ، اماا در این زمینه اصرار نورزید .

۴-به انتخاب هایش احترام بگذارید .

متناسب با سن کودک به او پول تو جیبی دهید و بگذارید هر طور دوست دارد آن را خرج کند . اگر قرار باشد ما به آنها بگوئیم ، با پول خود چه کار کند دیگر این پول ، مال آنها نیست . اما پیش قدم شوید و درباره ی راههای مختلف صرف کردن پول ( بخشیدن ، پس انداز ، خرج کردن ) با آنان صحبت کنید .

۵-اجازه دهید تقلّا و تلاش کند .

اگر همیشه بلافاصله سؤالات فرزندتان را پاسخ دهید و به او بگوئید برای حل مشکلاتش چه کار کند ، فرصت رشد ، مهارت کشف و نوآوری را از او می گیرید . اجازه دهید فرزندتان مخالفت خود را ابراز کند و یاد بگیرد که برای استدلال خود ارزش و احترام قائل شود .

 

فرزندان ما نیاز دارند که ما فردیت آنها را محترم بشماریم . هر چند ممکن است به رسمیت شناختن حریم خصوصی فرزندانمان در عمل برایمان دشوار باشد ، اما باید بدانیم که برقراری یک ارتباط محترمانه ی دو سویه همواره با پیش قدمی والدین آغاز می شود . ما نمی توانیم منتظر بمانیم تا فرزندانمان به ما و خودشان احترام بگذارند .

در مورد حریم خصوصی نیز همان طور که آنان نمی توانند تعیین کنند که ما چگونه از قلمرو خود استفاده کنیم ما نیز نمی توانیم برای آنها تصمیم بگیریم که چگونه از حریم خود استفاده کنند ، این قضیه متعلق به آنهاست و یک امتیاز نیست بلکه یک حق است .

باید به فرزندان خود آموزش دهیم که برای خود ارزش و احترام قائل شوند و این مهم را صرفاً با کلمات

نمی توان انجام داد ، بلکه در درجه ی اول با عمل و در رفتار به او باید نشان داده شود .

همچنین در حفظ حریم خصوصی کودکان به جنسیت آنها کاری نداشته باشید ، پسر ها هم به اندازه ی دختران نیاز به حریم شخصی دارند ، از برهنه کردن آنها به بهانه ی عوض کردن پوشک ، بردن به حمام و دستشویی ، آب بازی و … در مقابل دیگران جداً خودداری کنید . زیرا به شدت او را خجالت زده کرده و شخصیتش را خورد می کنید ، تا حدی که این عدم توجه و رفتار اشتباه زمینه ساز مشکلاتی از قبیل انحراف جنسی ، بلوغ زودرس ، سرخوردگی ناشی از تمسخر سایرین و… خواهد شد .

بیائید از همان کودکی احترام گذاشتن به حریم خصوصی را به کودکانمان یاد بدهیم و این آموزش زمانی در آنها نهادینه می شود که ما خود نیز به حریم شخصی دیگران از جمله فرزندان مان ، احترام بگذاریم .

دکتر حسن پاشا شریفی روانشناس و عضو هیئت علمی دانشگاه ، توضیح می دهد : در روش برخورد با فرزندان باید یاد بگیریم که بجای ورود به حریم خصوصی بچه ها ، آنان را طوری بار بیاوریم که به ما اعتماد داشته باشند و احساس یگانگی و دوستی کنند و به همین خاطر چیزی را از ما پنهان نکنند . با اینحال ممکن است بنا به عللی ، بچه ها برخی مسائل را نخواهند با پدر و مادرشان در میان بگذارند ، در این شرایط نیز والدین باید متوجه باشند که به صورت غیر مستقیم با بچه ها گفتگو کرده و نظرات راهنمایی گونه شان را به آنها منتقل نمایند .

 

 

منابع

www.koodakonline.com

www.gyrusclinic.com

https://khbartar.blog.ir

گرد آوری : مریم ایراندوست